Dobranie sukni ślubnej do figury nie jest rzeczą prostą. Najważniejsze jest takie dobranie sukni ślubnej, aby podkreślała to, co jest najkorzystniejsze w danej figurze u danej panny młodej, a ukrywała to, co ewentualnie mogłoby szpecić, popsuć ogólny wygląd w tym tak ważnym dniu. Wybierając suknie ślubne zastanawiamy się, co jest w tej chwili najbardziej trendy, w czym zabłyśniemy i w czym wzbudzimy zachwyt w oczach wybranego. Należy pamiętać, że umiar i prostota są ponadczasowe, że strój panny młodej nie może mieć w sobie wszystkiego co jest modne, co się nam podoba, nie może łączyć zbyt wielu materiałów i stylów.

Mamy kilka standardowych krojów jeśli chodzi o suknie ślubne:

- litera A

- „rybka”

- „beza”/”księżniczka”

- empire

- 2- częściowa (gorset + spódnica)

Litera A sprawdzi się u większości Pań. Jest to najbardziej klasyczny krój, który ładnie modeluje sylwetkę. Rybka” to krój który charakteryzuje się dopasowaniem w biodrach, następnie od połowy uda rozszerza się. „Beza”. Ten fason polecany jest przede wszystkim dla  Pań o drobnej, szczupłej budowie ciała.

Fotografia to właściwie malowanie światłem  i zgodnie z nazwą oświetlenie sceny pełni olbrzymią rolę, decydując o tym, czy odbitki są udane. Tak naprawdę, światło w scenie ważniejsze jest nawet od kompozycji czy ostrości, nadaje zdjęciu klimat. Wystarczy zresztą spojrzeć na konkursy czy wystawy, zwłaszcza World Press Photo -niejednokrotnie wygrywają zdjęcia technicznie niedoskonałe – krzywe czy rozmyte, jednak przyciągające nas właśnie światłem.Później to zdjącia dobrze wygladaja na laptop acer.  Światło nadaje głębię i plastykę fotografowanym przedmiotom, sytuacjom i ludziom. Artystyczna rola światła to temat na grubą książkę i długie eksperymenty, dlatego z Ekspertem poznamy techniczny aspekt oświetlenia w scenie. Zasady są proste – zbyt mała ilość światła spowoduje, że zdjęcie będzie niedoświetlone, czyli za ciemne cienie są wtedy jednolicie czarne i bez szczegółów. Zbyt dużo światła to zdjęcie przepalone – jasne przestrzenie stają się białe i nie mają tekstury. We wszystkich aparatach głównym typem pomiaru światła jest pomiar matrycowy – obraz rejestrowany przez matrycę lub światłomierz dzielony jest na wiele części i zależnie od jasności poszczególnych obszarów oraz ich wielkości elektronika aparatu decyduje o tym, z jakimi ustawieniami zostanie zrobione zdjęcie. Metoda ta jest bardzo dobra i sprawdza się w znakomitej większości przypadków, jednak nie wtedy, jeśli temat zdjęcia jest oświetlony zupełnie inaczej niż reszta kadru. Doskonałym przykładem są tutaj portrety robione pod słońce czy na tle nieba. Pomiar matrycowy uznaje, że skoro większość kadru zajmuje jasne niebo, należy ustawić parametry w taki sposób, żeby niebo zostało dobrze naświetlone. A to znaczy, że z fotografowanej osoby czy tematu zostanie tylko ciemna sylwetka.